ဟွမ်ရုံရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှု

အခန်း (၈-၃) အမှောင်ခွင်းသည့် အလင်းညဉ့်

ချစ်တင်းနှီးနှောပြီးစ သာယာကြည်နူးမှု အရသာကို ခံစားရင်း ချစ်သူနှစ်ဦးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရင်ခွင်ချင်းဖက်လို့ လှဲလျောင်းနေကြသည်။

“အစော က ညီမ အကို နဲ့ နေရတာ ကြိုက်လို့ အတူတူ ထပ်နေဖို့ အကိုကျင်းကို မြှူဆွယ်မိသလို ဖြစ်သွားတာ … အကိုက မျက်မှောင်ကြီး ကြုတ်ပြီး အကိုတို့လို သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတွေက တဏှာ ကို အလွန်အကျူး မလိုက်စားရဘူးလို့ ညီမကို ငေါက်တယ်။” လို့ ဟွမ်ရုံက ချွဲလိုက်တယ်။

ကောကျင့် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း နဲ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်ရင်း ရယ်ပြလိုက်တယ်။ ဟွမ်ရုံက ချစ်စနိုးနဲ့ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း ….

“အစ်ကိုကျင်း စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ တွေးနေမိမှာပဲနော်” ဟွမ်ရုံက ကောကျင့်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုမှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လိုက်သည်။

“အကို့အနေနဲ့ ညီမကို သိုင်းလောက သူရဲကောင်း မပီသဘူးလို့ အပြစ်တင်ရင်လည်း တင်နေလိမ့်မယ်၊ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်လို မကျင့်ကြံဘူးဆိုပြီး အထင်သေးရင်လည်း သေးနေလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကာမစိတ် ပြင်းပြတဲ့ မိန်းမရိုင်းတစ်ယောက်လို့တောင် ထင်နေမိမလားပဲ။ ကျွန်မ အားလုံးကို သိပါတယ်၊ ငြင်းလည်းမငြင်းချင်ပါဘူး။ ရှင်းပြဖို့ ကျတော့လည်း သိပ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလို့ ဘယ်ကစလို့ ဘယ်က စရမှန်းကို မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျင်းကို အဖြေအချို့တော့ ပေးရမယ်ဆိုတာ သိလို့ ကျွန်မ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ကျွန်မကို ဒီလိုကြည့်နေရင် ကျွန်မ စကားမစရဲဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင်းပြနေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အစ်ကိုကျင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားပေးပါ့မယ်လို့ ကတိ ပေးပါ”

ဟွမ်ရုံသည် ရင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အည်းထားရသည့် မွန်းကျပ်မှု အရှိန်ကြောင့် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။

“ဘယ်ကနေစပြီး ရှင်းပြရမှန်းတောင် ညီမ မသိတော့ပါဘူး။ ရုံအာ ‘ကိုးယင်ကျမ်း’ ကို စပြီး ကျင့်ကတည်းက ညီမ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်၊ ပိုပြီးတော့ ခံစားလွယ်လာသလို တားဆီးရခက်တဲ့ ကာမဆန္ဒတွေလည်း အပြင်းအထန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျင့်စဉ်ရဲ့ တချို့ အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်တဲ့အခါမှာ အပျိုစင်စစ်စစ် ဖြစ်နေဖို့ လိုအပ်တာမျိုးနဲ့ သက်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ ညီမတော့ ထင်တာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျင်း အသိအတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အစ်ကို့ကြောင့် ရုံအာက အပျိုစင် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မက အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အပြင် အစ်ကို့အပေါ်မှာလည်း အားကိုးလို့ ရတာမို့ ဒါဟာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ညီမတို့ နှစ်ယောက် ယင်ယန်ဖိုမ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့လည်း သိုင်းအစွမ်းထက်လာမယ်၊ အားလုံးလည်း ပြေလည်သွားမှာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျင့်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ရုံအာ… ရုံအာ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် တစ်ခါမှ မထိခဲ့ဘူးမလား။ ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ…”

သူမသည် အရှေ့ကျွန်းအယူလွဲသူ ဟွမ်ဆေးအာ ၏ သမီးဖြစ်ခြင်းကြောင့် မှန်တယ်ထင်ယင် ခေါင်းမာတတ်တဲ့ စရိုက်ကြောင့်ရော၊ အခြားအမျိုးသားများနှင့် အရှက်ကုန် ပြောဆိုဆက်ဆံဖူးသည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့်ရော သူ့နေရာမှာ အခြား အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် သူတို့ ခင်ပွန်းကို မပြောရဲနိုင်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဘွင်းဘွင်းလင်းလင်း ဆက်လက် ဖွင့်ချလိုက်ပါတယ်။

“ဒါဟာ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်အထိ နှိပ်စက်လဲဆိုတာ အစ်ကိုကျင်း သိရဲ့လား။ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာထဲ လူးလွန့်ရင်း ဘယ်လိုမှ မခံမရပ်နိုင်တဲ့ ကာမဆန္ဒကို တောင့်ခံခဲ့ရတာ။ အိပ်ပျော်သွားအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါတယ်…”

ဟွမ်ရုံ က တစ်ချက်ရှိုက်ရင်း “ဒါပေမဲ့ တဝက်တစ်ပျက် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေတုန်းမှာတင် ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပူလောင်လာရပြန်ရော။ အဲဒီနောက်… အဲဒီနောက်မှာတော့ စိတ်လွတ်သွားပြီး အဲဒါကို အစ်ကိုကျင့်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာသာလေး ပြန်ပွတ်သပ် မိတော့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပင်လယ်ရေကို သောက်ပြီး ရေငတ်ပြေဖို့ ကြိုးစားသလိုပါပဲ၊ ကာမဆန္ဒနဲ့ ရမ္မက်တွေက ပိုပြီးတော့ပဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာယာမှုပေးတဲ့ အာသာဖြေခြင်းကို စပြီး သင်တတ်ခဲ့ရတော့တာပဲ။”

ကောကျင့်က “ရုံအာ …” ဟု တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဟွမ်ရုံက ကောကျင့်၏ မျက်လုံးအစုံကို လက်ဖဝါးနုနုလေးဖြင့် ကဗျာကယာ အုပ်လိုက်ရင်း... “အစ်ကိုကျင်း … အစ်ကို ညီမကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို မမေ့ပါနဲ့။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒါတွေ ထပ်ပြောဖို့ ညီမ ဘယ်လိုမှ သတ္တိထပ်မွေးလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး” ဟု တားဆီးလိုက်၏။ ဟွမ်ရုံက တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ရင်း …

“ဒီအချိန်တွေဟာ ရုံအာအတွက် အခက်ခဲဆုံး နေ့တွေပဲ။ အစ်ကိုကျင်းကလည်း ဘေးမှာမရှိ၊ စိတ်ကြွလာတာကလည်း… အရမ်း၊ ဘယ်လိုမှကို ထိန်းလို့မရဘူး။ အကောင်လေးတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး တရွရွ လှုပ်ရှားနေသလိုမျိုး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ပြီး ယားယံနေခဲ့တာ။”

ကောကျင့်က ဟွမ်ရုံကို ပိုမိုခပ်တင်းတင်း ဖက်လိုက်မိသည်။ ဟွမ်ရုံက ကောကျင့်ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာကို ဝှက်လိုက်ရင်း …

“အဲဒီအချိန်တွေဆို ညီမတော့ ရူးများ ရူးသွပ်သွားမလားတောင် ထင်မိတယ်။ အဲဒီမှာ အစ်မ မေချောင်းဖုန်းကို ကိုယ်ချင်းစာပြီး အရမ်းသနားမိတာပဲ။ အရမ်းအထီးကျန်လွန်းလို့ ညီမလည်း စိတ်နောက်ပြီး ရူးသွပ်သွားတော့မှာလား မသိတော့ပါဘူး။ အိပ်ရာထက်မှာ အဝတ်မကပ်နိုင်ဘဲ လူးလွန့်ရင်း ယားယံမှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြမ်းကြမ်းတန်းတန်း ပွတ်သပ် နေရတာ... ရှက်လည်း အရမ်းရှက်တယ်၊ အစ်ကိုကျင်းအပေါ်မှာလည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။”

“ဒီလိုအချိန်မျိုးတွေဟာ ညီမရဲ့ **စိတ်ဓာတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက် အရှိဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။** ဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ အိမ်ထဲကို တစ်ယောက်ယောက်သာ ဝံ့ဝံ့ရဲရဲ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ရင်... ရုံအာ … ရုံအာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပါ့မလား မသိဘူး၊ စိတ်အလိုအတိုင်း လိုက်မိ သွားမလားပဲ...”

ဟွမ်ရုံသည် ဟိုစန်း နှင့် အဖြစ်အပျက် ကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီး ဆက်ပြောရန် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားမိသဖြင့် ကောကျင့် ကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက် ပါတော့တယ်။

ကောကျင့်သည် ဇနီးသည်၏ ထိတ်လန့်စရာ ဝန်ခံချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကောကျင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။ သူသည် ဟွမ်ရုံ့အား မျက်လုံးမှိတ်ထား ပေးပါမည်ဟူသော ကတိကို ဖျက်ကာ မျက်စိကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်း များနှင့်အတူ မကြုံစဖူး ကြီးမားလှသော နောင်တရိပ်တို့ အတိုင်းသား ဖြတ်ပြေးသွား၏။

စင်စစ်တွင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်နီးပါး ကာလပတ်လုံး သူသည် ဟွမ်ရုံ့ကို ပစ်ပယ်ထားခဲ့မိသည်။ ဆရာများ သေဆုံးမှုတွင် သူမအဖေကို သံသယဝင်ကာ ရက်ရက်စက်စက် လမ်းခွဲခဲ့ခြင်း၊ အမေ
ဆုံးပါး၍ ပူလောင်သော သောကများကို အကြောင်းပြခြင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာကြီး ခေါင်ကျိချန်ကြောင့် သံသယကင်း သွားခဲ့သော်လည်း မွန်ဂိုစစ်ရေးအကြောင်းပြကာ မတောင်းပန်ဘဲ အိမ်မပြန်ဘဲ နေခဲ့ခြင်း စသည့် မိမိ၏ တစ်ယူသန် ခေါင်းမာခဲ့မှုများ နဲ့ တလွဲမာနတရားများကို ကောကျင့် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပါတယ်။

အဆိုးဆုံးမှာ... ယနေ့ည သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည် ပေါင်းထုပ်မိချိန်၌ပင် ဟွမ်ရုံက ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူမတွင် လိုအပ်ချက်များ ရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ၊ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ တောင်းဆို သောအခါ သူသည် လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို နားမလည်ဘဲ 'သူရဲကောင်းတို့မည်သည် တဏှာနောက်မလိုက်သင့်၊ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရမည်' ဟု လူကြီးလူကောင်း လုပ်ကာ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ ဆန္ဒကို ပစ်ပယ်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ရုံအာ... ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကောကျင့်၏ အသံများ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ ခိုင်မာလှသော မာနတရားများ သဲထဲရေသွန်သလို ပြိုလဲပျက်စီးသွားရရှာသည်။ သူသည် ငိုကြွေးနေသော ဟွမ်ရုံ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းဆွဲသွင်းကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်မိ၏။

“အစ်ကို့ရဲ့ အဝေဖန်မခံချင်တဲ့ မာနတွေ၊ နောက် စည်းကမ်းတွေ၊ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာဘောင်တွေနဲ့ ဆရာလုပ်ခဲ့တဲ့ မိုက်မဲမှုတွေက... ညီမကို ဒီလောက်အထိ တွင်းနက်ထဲ တွန်းပို့နေခဲ့တာကို အစ်ကို မသိခဲ့ဘူး။ အစ်ကိုက ကျောက်ခဲလို ခေါင်းမာလွန်းတဲ့ တစ်ကြောင်းဆွဲ လူမိုက် (Righteous Fool) မလို့ ညီမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး ‘တဏှာနောက်မလိုက်နဲ့’ လို့ပဲ စက်ရုပ်လို ဇွတ်မှိတ် ပြောခဲ့မိတယ်။”

‘ကိုယ့်ဇနီးသည်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘဲ ငါဟာ ဘယ်လို သူရဲကောင်းမျိုးလဲ…’

ကောကျင့်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျည်းစွာဖြင့် ညည်းတွားရင်း ဟွမ်ရုံ့ကို ပိုမိုယုယစွာ ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။

ထို့နောက် ဟွမ်ရုံ၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ် လျက် ကတိစကားတစ်ခွန်း ကို သစ္စာပြု လိုက်တယ်။

“အခုကစပြီး... အစ်ကို ညီမအပေါ် ဘယ်တော့မှ ဆရာမလုပ်တော့ဘူး ရုံအာ။ ကိုယ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာစည်းကမ်းမှ မလိုဘူး။ ညီမရဲ့ ပူလောင်မှုတွေ အားလုံးကို အစ်ကို့ရင်ခွင်နဲ့ပဲ ငြှိမ်းသတ်ပေးပါ့မယ်…”

ကောကျင့်၏ စကားလုံးများက ရိုးရှင်းသော်လည်း မေတ္တာနှင့် တာဝန်ယူလိုစိတ် အပြည့်ရှိနေသဖြင့် ဟွမ်ရုံ့ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဟွမ်ရုံ၏ မျက်ဝန်းချင်းနှင့် ဆုံအောင် ကြည့်ရင်း ကောကျင့်က …

“အခုကစပြီး... အစ်ကို ညီမကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်ပြီး မပူလောင်စေရတော့ဘူး ရုံအာ။ ကိုးယင်ကျမ်း ကျင့်စဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲဖြစ်ဖြစ်... ကိုယ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူ အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ် ကြမယ်။ ညီမရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေ အားလုံးကို အစ်ကို့ဆီပဲ ပုံချလိုက်ပါတော့…” လို့ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

လင်ယောက်ျား၏ တလွဲဆံပင်ကောင်း အယူသည်းမှုများ ကျိုးပျက် ပြီး တာဝန်ယူလိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လာ သောအခါ မှသာ ဟွမ်ရုံ ဟာ သူမရဲ့ ဘ၀ကို အမှောင်တွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် ကို စတင်မြင်တွေ့ လိုက်ရပြီး၊ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ အသက်ရှူနိုင် သွားခဲ့ပါတယ်။

ရင်ထဲ၌ မွန်းကျပ်မှုများ ကင်းစင်ကာ စိုးထိတ်မှုများ သက်သာသွားသည့် စိတ်အစုံဖြင့် ဟွမ်ရုံက ကြည်နူး ပီတိဖြစ်စွာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

“အစ်ကိုကျင်းသာ ညီမဘေးနားမှာ ရှိနေပေးရင်... ညီမ ဘာကိုမှ မကြောက်တော့ဘူး…”