ရှိသည် ဖြစ်သည်

အခန်း (၇) ” အမလေး … စိမ်းရယ် … လန့်လိုက်တာဟာ ” ” ခ်လ်း ခ်လ်း …… အမြဲတမ်း လိုးကားတွေပဲ ကြည့်နေတာလား … နန်းက ” ” အံအောပါ့တော် … အမြဲတမ်းတော့ မကြည့်ဖြစ်ပါဘူး … လင်တော်မောင် လာမယ့်ရက်လေးနီးမှ ကြည့်ဖြစ်တာပါ ” ” ဒီ ၁ ပတ်ရော … နန်းလူကြီးက … လာမှာတဲ့လား ” ” သင်္ကြန်ပြီး … ကွက်တိပဲလေ … လာမှာပါ ” ” ဟူးးး … အရေးပေါ်လူနာတွေကလည်း … များလိုက်တာ နန်းရယ် ” ” အင်း … ငယ်ငယ်က … ရုပ်ရှင်တွေ ဗွီဒီယိုတွေထဲ … ဆရာဝန်ခန်းတွေဆို … ကျော့ကျော့မော့မော့နဲ့ ကြည့်ပြီး အားကျမိတယ် … ကိုယ်တိုင်လည်းဖြစ်ရော … ယားလို့တောင် မကုတ်အားတော့တာ … ခ်ခ် ခ်ခ် ” ” ကြံကြံဖန်ဖန် … နန်းရာ …… ခ်လ်း ခ်လ်း ” ” ကဲ … အထူးဆန်းလေး ပြောတော့ … နန်းဖြင့် ဘာမှ မစားပဲ … စောင့်နေရတာ ” ” ပြောပါ့မယ် … နန်းရယ် ” ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ ခင်ပွန်းနှင့် သားဖြစ်သူ မွေးရပ်မြေ ရေကန်တော့သွားကြရာ ပြန်မလာသေးကြောင်း မနေ့မနက်က ဆေးရုံကအပြန် ထူးဝေအား ကားဖြင့်ပွတ်မိကာ အိမ်ခေါ်လာစဉ် သူမအား ထူးဝေမှ အတင်းတက်လိုးကြောင်း အိမ်ထောင်သည်မှန်းသိသွားကာ သူမအားကြောက်ရွံ့၍ ခုထိအိမ်မှာပဲ သူမစကားအတိုင်း စောင့်နေသေးကြောင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား ပြောပြလိုက်တော့သည်။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ စကားအဆုံး ဒေါက်တာနန်းသူဇာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။ ” ဒါဆို … စိမ်းယောင်္ကျား … အိမ်ပြန်မလာသေးဘူးပေါ့ ” ” အင်း … ညနေမှ … ပြန်လာမှာ … အာ့မို့ … နေ့လည် စောစော … အိမ်ပြန်မလို့ … ခ်လ်းးး ” ” စိမ်းတစ်ယောက်ထဲ … မစားနဲ့လေ … နန်းလည်း ကျွေးဦး ” ” ဟမ် ” ” ဘာလဲ … စိမ်းက … အဲဒီကောင်လေးကို … ကြွေနေပြီလား ” ” မဟုတ်ပါဘူး … နန်းရယ် … ကိုယ့်သားလောက် အရွယ်လေးကို … ကြုံတုန်း sex ကိစ္စပဲ … စဉ်းစားတာပါ ” ” အင်းလေ … ပိုပျော်စရာ ကောင်းအောင် … စိမ်းပြန်ရင် နန်းပါ လိုက်ခဲ့မယ် … နန်းလည်း ဆန္ဒမပြည့်သေးတာ တစ်ခုရှိတယ် … အဲဒါကို ကြုံတုန်း … အကောင်ထည် ဖော်ချင်တာ ” ” အမ် … ဘယ်လို ” ” ဒီလိုကွာ ” ထို့နောက် နန်းသူဇာမှာ စိမ်းလတ်သူအား သူမ အစီစဉ်များ ပြောပြလိုက်သည်။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ စကားများနားထောင်ရင်း မျက်လုံးလေး ပြူးလာလိုက် မျက်နှာလေးရဲလာလိုက် ခံစားမှုပေါင်းစုံဖြင့် နားထောင်နေရ၏။ ” ဖြစ်ပါ့မလား … နန်းရယ် ” ” ဖြစ်ပါတယ် … စိမ်းရဲ့ … အိမ်ရောက်တာနဲ့ … အဲကောင်လေး ရှိနေသေးရင် … အဆင်ပြေပြီ ” ” ဘာဖြစ်လို့ ” ” စိမ်းကို အိမ်ထောင်သည်မှန်းသိပြီး ကြောက်လို့ စိမ်းစကားနားထောင်ရင် … အိမ်မှာ စောင့်နေမှာပေါ့ … မကြောက်တတ်တဲ့သူဆို စိမ်း ဆေးရုံလာတာနဲ့ သူလည်း ထွက်ပြေးမှာပဲ ” ” ဟုတ်တော့လည်း … ဟုတ်သား … ဒါပေမယ့် ” ” ဒါပေမယ့်မနေနဲ့ … နန်း ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ် … ကျန်တာ … နန်းပါသာ စီစဉ်မှာ ” ကော်ဖီ ဝယ်သောက်ရင်း ဂျူတီပြည့်ကာနီး အရေးပေါ် ကုသဆောင်များရှိ လူနာများအား တစ်ခေါက်ပတ်ကြည့်ကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား ခေါ်ပြီး ထမင်းကြော်နင့် အသားသုပ်တစ်ပွဲဝယ်ကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ အိမ်နားမရောက်ခင် ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား ကားပေါ်မှချကာ ခြံဝင်းရှေ့ ဟွန်းတီးလိုက်၏။ ဟွန်းသံကြားသည်နှင့် ထူးဝေတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာကာ ခြံတခါးလာဖွင့်ပေးနေသည်။ ထူးဝေကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ မျက်နှာလေး ဝင်းလက်သွားရ၏။ တဆက်တည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ၏ အစီအစဉ်အား တွေးမိချိန် ရင်ခုန်သံ မြန်လာတော့သည်။ ကားလေးအား ခြံဝင်းထဲ မောင်းဝင်ရင်း ဂိုဒေါင်ထဲ သွင်းထားလိုက်၏။ သူမ ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ထူးဝေတစ်ယောက် ထမင်းကြော်နှင့် အသားသုပ် ထည့်ပြင်ရန် မီးဖိုခန်းဘက် ပန်းကန်များ ဝင်ယူနေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲရှိ စားပွဲခုံပေါ်မှ ထူးဝေချထားတော့ ခြံဝင်းတံခါးသော့အား ယူကာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူတစ်ယောက် ခြံတံခါးပြေးဖွင့်ကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား အမြန်ခေါ်သွင်းပြီး တံခါးပြန်သော့ခတ်လိုက်တော့၏။ ” ကားရှေ့ခန်းမှာ … နန်းဖို့ … ထမင်းကြော်ဗူးရော ရေဗူးရောရှိတယ် … ဂိုဒေါင်သော့ ခတ်မထားဘူး … မြန်မြန်လာ ” ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ နန်းသူဇာအား ခေါ်လာရင်း ကားဂိုဒေါင်ဘက်လိုက်ပို့ပြီးမှ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းဘက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ခြံတံခါးသော့အား ထူးဝေမရိပ်မိရန် ခုံပေါ်ပြန်တင်ရင်း ထမင်းကြော် အတူစားကြ၏။ ခဏအကြာ စားသောက်ပြီးကာ ထူးဝေ ပန်းကန်ခွက်ရောက်များ သိမ်းနေစဉ် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ သူမအိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာကာ မနက်က ဝတ်ဆင်ထားသော ပါတိတ်ဝမ်းဆက်အား ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘော်လီနှင့်အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ ချွတ်ကာ လက်တကိုင်းအင်္ကျီအပါးလေးအား ဝတ်ဆင်ထား၏။ အင်္ကျီလေးမှာ စကပ်နှင့်တွဲလျက်မို့ ပေါင်လယ်ထိဖုံးသဖြင့် ထမိန်မဝတ်တော့ပဲ တံခါးပေါက်ဘက် ကျောပေးရင်း ကုတင်ပေါ် ကိုယ်တစ်စောင်းလှဲကာ အနားယူနေတော့သည်။ ခဏအကြာ အခန်းတံခါး ဖွင့်သံနှင်အတူ လူတစ်ယောက်ဝင်လာကာ ကုတင်ပေါ်တက်ရင်း သူမနောက်ကျောဘက်မှ ခွလိုက်သည်ကို ခံစားသိရှိလိုက်၏။ ယောင်္ကျားချွေးနံ့ သင်းသင်းလေး ရရှိနေသဖြင့် ထူးဝေမှန်း အတတ်သိနေသည်။ သို့သော် အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်တစ်စောင်းလှဲထားသော သူမဖင်ကြားထဲ ထူးဝေလီးက ဇပ်ကနဲဇပ်ကနဲ့ တုန်ကာ လီးထိပ်က ပုဆိုးအတွင်းမှဟိုထိဒီထိဖြင့် စိတ်ကြွနေရှာသည်။

ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ သူမဆန္ဒအရ မျက်နှာချင်းဆိုင်လှည့်ပြီး နမ်းရှိုက်ပွတ်သပ်ပေးချင်ပေမယ့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ မှာထားသဖြင့် စိတ်အား ချိုးနိမ်ထားလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် ထူးဝေတစ်ယောက် မနက်ထဲက လိုးချင်လွန်းလှသဖြင့် စောင့်နေရာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ အိပ်ပျော်နေသည်ထင်ပြီး ကာမစိတ်ကြွလာရန် ကိုယ်လုံးအားအောက်သို့ လျှောချရင်း ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ ဖင်ကြားအရောက် ပေါင်လယ်ဖုံးသော စကပ်အောက်နားစအား ဖင်ကြီးပေါ်အောင် ဆွဲတင်ပစ်သည်။ ဘေးတစ်စောင်းလှဲအိပ်နေသဖြင့် ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားမှ စူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်အားကြည့်ကာ မျက်နှာအပ်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက် စောက်ပတ်အားလျှာဖြင့်ထိုးခွဲကာ ကန့်လန့်ဖျက် ဖိဆွဲပေးသည်။ စောက်ခေါင်းပေါက်လေးအား လျှာဖြင့်ထိုးကလိရာ တချက်တချက် ဖင်ဝလေးအား ထိုးမိသဖြင့် အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ အော်ဟစ်ညည်းတွားချင်သည့်စိတ်များ အတော်ထိန်းထားရသည်။ ထူးဝေတစ်ယောက် စောက်ပတ်ယက်ရင်း ရမ္မက်စိတ်များ ထကြွကာ အင်္ကျီရော ပုဆိုးပါ တုံးလုံးချွတ်ချပစ်၏။ ကိုယ်တစ်စောင်းလှဲနေသော ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူအား ပက်လက်လှန်ကာ ပေါင်တန်များဖြဲရင်း ပေါင်ကြားထဲ လေးဘက်ထောက် နေရာယူပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများအား ဖြဲယက်တော့သည်။ ထိုစဉ် အခန်းတံခါး ဖွင့်သံနှင့်အတူ အသားဖြူဖြူ မျက်နာဖောင်းဖောင်းဖြင့် မိန်းမတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာ၏။ ” ကျွီ … ဟင် … မင်း မင်း … ဘယ်သူလည်း … စိမ်း စိမ်း … ထစမ်း … ယောင်္ကျားမရှိခင် … ဖောက်ပြန်နေတာလား ” ” ဟာ ” ” ဟင် … နန်း … မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး … မင်း …… ခွေးကျင့်ခွေးကြံ … ကြံတာလား ထူးဝေ … အဟင့် ဟင့် ” ထူးဝေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ၏ အမူယာကြောင့် တကိုယ်လုံးတုန်ကာ ထထိုင်ရင်း ပေါင်ကြားမှ တောင်ကာစလီးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ ” တော်စမ်း … စိမ်း … စိမ်းယောင်္ကျားပြန်လာရင် … ဒီကိစ္စ … နန်းကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြောမယ် … ဖုန်းနဲ့လည်း ဓါတ်ပုံရိုက်ထားပြီးသား … ဟိုကောင်လေးလဲ … မယာခိုးမှုနဲ့ … ထောင်ထဲသွားရမယ် ” ” ဟို … ဟို … မလုပ်ပါနဲ့ … နန်းရယ် … မနေ့က … စိမ်းကားနဲ့ … တိုက်မိထားလို့ အိမ်ခေါ်ပြီး ဆေးကုပေးနေတာပါ … ခုဟာ … မမျှော်လင့်ပဲ … အဟင့် ဟင့် ” ” ဟုတ် … ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ … ခု လည်း … ဘာ မှ … မ ဖြစ် သေး ပါ ဘူး ” ထူးဝေတစ်ယောက် မျက်စိမျက်နှာပျက်ကာ ထောင်ထဲဝင်ရမည်ကို တွေးရင်း ကြောက်လန့်ကာ အသံမျာတုန်ကာ ပြောရင်း တိမ်ဝင်သွား၏။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူနှင် ဒေါက်တာနန်းသူဇာ တို့မှာ မှင်သေသေနှင့် သရုပ်ဆောင် ကောင်းနေကြသည်။ နောက်ဆုံး ထူးဝေတစ်ယောက် ထောင်ထဲမဝင်ရပြီးရော ကြိုက်တဲ့အပစ် ပေးရန် ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေတော့၏။ ” ကောင်းပြီလေ … ငါခိုင်းတဲ့အတိုင်း မင်းလုပ်နိုင်မလား ” ” လုပ်နိုင်ပါတယ်ဗျာ … ကြိုက်တာခိုင်းပါ … ကျနော်ကြိုးစားလုပ်မှာပါ … ထောင်ထဲ မပို့ပါနဲ့ ” ” အေးလေ … ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ” ” ဟုတ် … ဟုတ် ” ထူးဝေတစ်ယောက် စိတ်ထဲ ကြိတ်ပျော်မိသွားရသည်။ ထောင်ထဲမရောက်ပြီးရော ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ဖို့ အားမွေးရင်း ဘေးနားမှ ပုဆိုးအား လှမ်းယူလိုက်၏။ ” ဟိတ် … မင်း … ဒါ ဘာလုပ်တာလည်း ” ” ဟို … ဟို …… ပုဆိုးဝတ်မလို့ပါ ” ” ဘာ … …… မင်း ဘယ်သူက … ဝတ်ခိုင်းလို့လဲ … ဒီတိုင်းနေ … ခုချိန်က စပြီး မင်းက ငါ့ကျွန်ပဲ … နားလည်လား ” ” ဟုတ် ” ” အခု … ကုတင်ပေါ်က … လေးဖက်ထောက်ဆင်းစမ်း … ဟို တံခါးပေါက်နား … ကျောပေး ထိုင်နေ … ငါခေါ်မှ လာခဲ့ ” ထူးဝေတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှ လေးဖက်ထောက် ဆင်းကာ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း အခန်းတံခါးပေါက်နား ကျောပေးထိုင်နေတော့သည်။ ဒေါက်တာ နန်းသူဇာမှာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူအား မျက်ရိပ်မျက်ကဲပြကာ ဘယ်လိုလဲဟု မေးလိုက်၏။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူကလည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒေါက်တာနန်းသူဇာအား လက်မလေးထောင်ပြကာ မျက်စိတဖက် မှိတ်ပြနေသည်။ ထိုနောက် နှစ်ယောက်သား ကုတင်စောင်း ထိုင်ကာ ဘေးတိုက် မျက်နှာချင်းဆိုင် နမ်းနေကြ၏။ နားအောက် လည်တိုင်ဘေးသားလေးအား ပြိုင်တူနမ်းရင်း လျှာဖြင့် ထိုးစုပ်ကြသည်။ နမ်းရှိုက်ရင်း ဒေါက်တာနန်းသူဇာမှာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ၏ လက်တကိုင်း အင်္ကျီအား ပင့်ချွတ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ တစ်ယောက် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ၏ ထွားကြိုင်းစူဖြိုးသော နို့အုံအား ကလေးတစ်ယောက်လို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ရင်း သူမအင်္ကျီအား ချွတ်ပစ်နေ၏။ ထို့နောက် ဘော်လီချွတ်ကာ နို့သီးခေါင်းချင်း ထိကပ် ပွတ်ဆွဲပြန်သည်။ ထိုစဉ် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ ထမိန်အား ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ထမိန်ကျွတ်သွားသည်နှင့် အောက်ခံစကပ် အပါးလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ စကပ်အပါးလေးမှာ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ ပေါင်တန်အား ကပ်နေကာ ဖင်သားကြီးပေါ်မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးပါ ခပ်ရေးရေး မြင်နေရ၏။ စကပ်အပါးလေးအားချွတ်ရာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူထက် ဖွေးသော ဖင်သားကြီးအား အတွင်းခံဘောင်းဘီ အညိုလေးက မနိုင်မနင်း ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ရင်း တစ်ယောက်ပေါင်ကြား တစ်ယောက်နိုက်ရာ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ ဒေါက်တာနန်းသူဇာ၏ အတွင်းခံလေးအား အောက်ဆွဲချစဉ် နန်းသူဇာမှာ ခေါင်းရမ်းပြလိုက်၏။ ” ကောင်လေး … ဒီနားလေးဖက်ထောက်လာခဲ့ ” …………………………………………Part 8 continue