ကျွန်မ (သို့) ခိုင်လေး၏ မိုက်မဲမှု (Season 1)

လက်ရှိ အချိန် (11:00 pm)

ပိုက်ဆံ ပြုတ်သွားပြီ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး

ဒါကို လမ်းထဲက ကိုဇော်က နောက်တစ်code လုပ်သေးတယ် က်ိုယ့်မလဲ မထချင် ထချင်နဲ့ ထလာခဲ့ပါတယ်

ခေါင်းထဲမှ ခုမှ ယောကျာ်းရဲ့ အမှတ်တရ လက်စွပ်လေးကို မြင်ယောင်ပြီး မျက်ရည်တွေ စို့လာခဲ့တယ်

အန်တီ မော်လီကို တွေ့အောင်ရှာပြီး မနက်ဖြန် ဆက်ဆက်ရွှေးမယ် အကြောင်းပြောရမယ်

ဒီညတော့ ပြန်ပေးဖို့ တောင်းပန်ရမယ် ခက်တာက အန်တီ မော်လီ အကြောင်း တော်တော်သိနေတာဘဲ

အဆင်ပြေအောင် ပြောရမှာဘဲ ဆိုပြီး အန်တီ မော်လီရှိရာသို့ လာပြီး အန်တီ မော်လီကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်...

"အန်တီရေ"
"အခြေနေ"
သူကလိုရင်းဘဲ ဒဲ့မေးတော့ နည်းနည်းတော့ အမ်းသွားတယ် သူရဲ့ဘေးမှာလဲ တစိမ်းကလိုက်လာတယ် ကိုယ့်မလဲ အန်တီအပြင် ခဏပေါ့

သူစိမ်းကို နေခဲ့ဆိုပြီး အန်တီက အချက်ပေးတယ် အဲ့လူကြီးကကျန်မတကိုယ်လုံးကို လိုက်ကြည့်ပြီး စုတ်တသပ်သပ်နဲ့နေခဲ့တယ်

ဘယ်လိုကြီးမှန်း မသိတဲ့ ခံစားခက်တဲ့ခံခံစားချက်တွေနဲ့ပဲ မော်လီ ကိုဘဲ တောင်းပန်ရမှာဘဲ
"အန်တီရယ် မနက်ခနလေးပြရုံဘဲ ပြီးရင် အတိုးရော အရင်းရောလာပေးမယ် အခုခဏလေးပ လက်စွပ်ပြန်ငှားလိုက်ပါလား မနက် မင်းခ ပွဲရုံသွားတာနဲ့ ပိုက်ဆံထုတ်ပြီး လာပေးပါမယ် "

"အမယ်လေး ပြောရဲလိုက်တာ အံဩဘ"
"ရှန်"
"၁၂နာရီထိ ညည်းနဲ့ သဘောတူထားလေ "
"မလုပ်ပါနဲ့ အန်တီရယ် သမီးတောင်းပန်ပါတယ် သမီး အဲ့လက်စွပ်လေးကို အရေးကြီးလို့ပါ"
"ငါဒါတွေ မသိဘူး ၁၂နာရီကျော်ရင် ငါအပိုင်ဘဲ နင်စာအုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ သလိုဘဲ"

မျက်ရည်တွေပါ သူ့အလိုလိုကျလာတယ်

"အန်တီရယ် သမီးတောင်းပန်ပါတယ် တကယ် အရေးကြီးလို့ပါ အန်တီတောင်းသလောက် သမီးပြန်ပေးပါမယ် ဒီလက်စွပ်ကမောင့်ရဲ့မင်္ဂလာဦးလက်ထက်လက်စွတ်မို့ပါ
တခြားလူတွေ မြင်ရင် ရှက်စရာကောင်းပေမယ် ပြောဖို့မလွယ်နေတာခက်တယ်

အန်တီမော်လီ မျက်နှာက အကြံတစ်ခုခု ရှိတဲ့ပုံနဲ့ ရေနစ်တဲ့ သူကို ဝါးကူထိုးမယ် ပုံစံနဲ့ "တခုတော့ရှိတယ် နင်ရဲ့ အဲ့လက်ထပ် လက်စွပ်ပြန်လိုချင်ရင် "
ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်နဲ့
"ဟုတ် အန်တီ ပြန်ပေးမှာလား ပိုက်ဆံတွေကို အန်တီကို ပိုပေးပါမယ် "
"ငါပြောတာ ဆုံးအောင် နားထောင် ပြီးရင်သေချာဆုံးဖြတ်"
"ဟုတ်"
"ရန်ကုန်ကလာတဲ့ ktv ပိုင်ရှင် သူဌေးကြီးကို ငါပြောပေးမယ် လက်စွပ်ပြန်ရွှေးပေးဖို့ ပြီးရင် နင်သူနဲ့ လိုက်သွားလိုက် သူက ဒီညအတွက် အဖော် ရှာနေတာ"
"ရှန်" ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိအောင် ဆွံ့ အ သွားတယ်
"နင်သဘောပါ ငါက နင်အတွက်ပြောတာ ပြီးတော့ နင်လဲ အပျိုမှ မဟုတ်တာ ကလေးတစ်ယောက် တောင်ရနေပြီ ဒီကိစ္စကို နင်လဲ သိတာဘဲ တစ်ညလေး သူနဲ့ လိုက်သွားယုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားမှာ...

သူက ဘယ်လောက်လုပ်နိုင်မို့လို့လဲ နင်အလုံးအရပ်လဲ လျော့သွားတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ မနက်ကျရင် သူလဲ ပြန် နင်လဲ ပြန်ယုံဘဲ"

အန်တီ ဘယ်လိုတွေပြောထွက်ရက်တာလဲ မေးလိုက်ချင်ပေမယ့် စကားလုံးက ဆို့နစ်လာတယ်
"နောက်လဲ သူက ဒီလာမွာမှ မဟုတ်တာ နင်လဲ မျက်နှာပူ စရာတော့မရှိပါဘူး မဟုတ်လား "
"ရှန်"တကယ်ကြီးပြောနေတာဘဲ ကျမဘာလုပ်သင့်လဲ မင်္ဂလာဦး အမှတ်တရ ပစ္စည်း လေးကို အဆုံးခံလိုက်ရမလား ဒါမှမဟုတ်.....
"ဟဲ့ မြန်မြန်ပြော ငါနင်တစ်ယောက်ထဲနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး"
"အန်တီရယ် မနက် မောင်ပွဲရုံသွားတာနဲ့ အန်တီ ပိုက်ဆံရရစေရမယ် သမီးကို အဲ့လိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ အဲ့လက်စွပ်ရဲ့ အတွင်းမှာ မောင့်နာမည်လေး ထိုးထားလို့ပါ ပန်းတိမ်ပြန်အပ်ပြီး ပုံစံတူ လုပ်ဖို့ မလွယ်လို့ပါ သမီးကို ပြန်ရောင်း ပါနော် မနက်ကျရင် "

"အို စိတ်မဝင်စားဘူး ငါက စိန်ဖြုတ်ပြီး စိန်သပ်သပ် ရွှေသပ်သပ်ရောင်းမှာပေါ့ ၁၂နာရီကျော်ရင် ငါပိုင်သွားပြီ ငါသ ဘောဘဲ ခုလဲ ၁၁နာရီ ကျော်နေပြီ ဒါဘဲ ငါအထဲမှာ အလုပ်ရှိသေးတယ် "

ရက်စက် လိုက်တာ စိန်ဖြုတ်ပြီးရောင်းမှာတဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ တောပြီ မောင့် မင်္ဂလာဦး အမှတ်တရ အဲ့လိုအဖြစ် မခံနိုင်ဘူး ကျမဘာဖြစ်ဖြစ်
"နေပါဦး အန်တီရယ် သမီးလုပ်ပါမယ် အန်တီရယ် အဲ့လူကိုသာ ပြောပေးပါတော့ "မျက်ရည်တွေက သူအလိုလို ကျနေပါပြီ
"ညည်းသေချာတယ်နော် ခိုင်လေး"
"ဟုတ် အဟင့်အင့်"
"အေးငါသူကိုပြောလိုက်မယ် ခနစောင့်"
ပြောပြီး အန်တီ မော်လီ ဟိုတစ်ယောက်ဆီကို ထွက်သွားတယ်

ကျမလည်းစိတ်ညစ်လွန်းလို့ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတော့တယ်။

လက်ရှိ အချိန် (11:40pm)

ကျမရှိရာသို့ အဲ့တစိမ်းရယ် အန်တီမော်လီရယ် ရောက်လာတယ် အန်တီမော်လီက
"ဟဲ့ ခိုင်လေး သူလက်ခံတယ် လက်စွပ် သူကိုပေးထားတယ် သူကျေနပ်အောင် နင်တာဝန်ကျေလိုက် မနက်၆ နာရီကျရင် နင်ကို အဲ့လက်စွပ်ပေးလိုက်မယ် "
"ဟုတ် အန်တီ
"နင်ကံကောင်းတယ် ပါကြီး ငါတို့မြို့က တကယ္ဒိတ္ဒိတ်ကြဲကို နင်ခေါ်သွားရတာ မနက် ၆နာရီထက်တော့ နောက်မကျစေနဲ့ "
လူစိမ်းက သေချာကြည့်ပြီး
"ကျနော် စိတ်ကြိုက်တာ ဒီညနေပေး မနက် ၆နာရီဆိုတာနဲ့ သူလက်စွပ် သူကိုပြန်ပေးလိုက်မယ် စိတ်ချ စိတ်ကြိုက်တော့ ဟီးဟီး" ဆိုပြီး ကျမကို ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ကြည့်ပြီး ကျမ လက်စွပ်လေးကို လျှာနဲ့ ယက်နေသေးတယ်
အန်တီ မော်လီက
"ခိုင်လေး နင်ကြောင် ငါ မိတ်မပျက်ချင့်ဘူးနော် "
လိုလုပ်နေသေးတယ် ကျမလဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ် အသုဘ ထဲကနေ အတူတူထွက်သွားရင် သိမှာဆိုးလို့ ကျမ အရင် အိမ်ရှင်သူငယ်ချင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားပြီး လမ်းထိပ်မှာ စောင့်နေမယ်လို့
ပြောလိုက်တယ် လူစိမ်းက
"အင်းကျနော် ခနကြာရင် လိုက်ခဲ့မယ် သွားနှင့်လိုက် ဟီး" လုပ်နေသေးတယ်
ကျမလဲ ကိုယ်ကို ခံပြင်းစွာ လမ်းထိပ်ကို မျက်ရည်များနဲ့ လျှောက်နေခဲ့တယ် အန်တီ မော်လီကိုလဲ အံဩ ရွံမုန်း မိတယ် ကိုယ်ကိုကိုယ်လဲ နာကျည်းမိတယ် ယောကျာ်းဖြစ်သူ မင်းခနဲ့ သားငယ်လေး မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်းနဲ့ မောင်ရယ် ခွင့်လွတ်ပါ သားရယ် မေမေကို ခွင့်လွတ်ပါ လို့ စိတ်ထဲက ပြောမိနေသေးတယ်

ကျန်ခဲ့တဲ့ ဘက်အခြမ်း

ပါကြီးက ကားထဲကနေ ပိုက်ဆံ ၁၅ထုတ်ပြီး

"မမမော် ရေ ပိုက်ဆံ ကျနော်လိုက် သွားဦးမယ် "
"အင်းပါ အင်းပါ ခုမှသွားတာလေ ခဏလေးတော့ စောင့်လိုက်ဦး သူကလမ်းလျှောက် နင်ကကားနဲ့လေဟဲ့ "
"တော်တော်မိုက်တဲ့ ဆော်လေးနော် မမမော် မမမော်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ် "
"ငါပြောသလို မိန်းမကောင်းလေး နင်တွေ့ဖူးတာနဲ့တော့ မတူဘူး တကယ် ငါတို့မြိုရဲ့ ဆန်ပွဲရုံ သူဋ္ဌေး ကတော်လေးဘဲ "
ပါကြီး မျက်လုံးပြူးသွားတယ်
" ဟုတ်လား အိမ်ထောင်သည်လို့ လုံးဝမထင်ရအောင် မိုက်တာပါ"
" အိမ်ထောင်သည်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက် အမေ"
"ဟာ လုံးဝမထင်ရဘူးနော် လုံးဝ အကိတ်လေး ကလေးအမေဆိုတော့ စျေးပေးတာ နည်းနည်းမြားသှားတာပေါ့"
"မှတ်တောင်ထားရဦးမယ် နင်နဂါးပတ်လဲ အားနာဦး ကလေးအမေ အိမ်ထောင်သည်ဆိုပေမယ် ငါတို့မြိုရဲ့ ပုဂ္ဂိလိက ဆေးရုံကြီးမှာ ခွဲမွှေးထားတာ လုံးဝအသန့်
အင်း ခုတောင် သူတို့ လက်ထပ် လက်စွပ်မို့ နင်ရတာ ငါက ပိုက်ဆံဆိုတာထက် နင်ကို သန့်တာလေး စားစေချင်တာ နောက်လဲ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ် မှတ်လားသဘောပေါက်လား "
ပါကြီးလဲ သူနဂါးပတ်ကို ခလုတ်တိုက်တာမို့ ပြီးတော့ တကယ် တလက်ကိုင် အသန့်လေးကို ရမှာမို့ ပြီးတော့ ဲပါကြီးကလဲ ဖာသည်မ ကြိုက်ကုန်း အပျိုပါကင်ထက် သူများမယား တွေဖြုတ်ရတာပို ကြိုက်တဲ့ကောင် ကလေးတွေလိုအမျိုး သူများမုန့်ကို လုစားရသလိုမျိုးဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို ပိုကြိုက်တယ်
"အဲ့ဒါကြောင့် မမမော်ကိုဘဲ အားကိုးနေရတာ ရန်ကုန်ရောက်မှ နဂါးပတ်နဲ့ ရှယ်ပြန်ပြုစုမယ် စိတ်ချ ပါကြီး ဘယ်လောက်ပြုစုတတ်လဲ ဆိုတာ မမမော် သိပါတယ် "
လျှာလေး တသပ်သပ်နဲ့ အန်တီ မော်ကြီးကို ပြောနေတယ်
"အေးပါ သွားတော့ ရန်ကုန် လူလာပို့မှ နင်ရဲ့ အပြုစုကို ခံစား ထပ်ခံစား ဦးမယ် ခုတော့ ငါတို့မြိုရဲ့ အကောင်းဆုံးလေးကို ရတုန်းရခိုက် ခံစားလိုက်ဦး "
လို့ ပိုက်ဆံကို လက်နဲ့ ယပ်ခပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်
ပါကြီးလဲ သူကားပေါ်တက်ပြီး လမ်းထိပ်ဘက်ကို မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်...

ဆက်ရန်...။