ဟွမ်ရုံရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှု(Season2)

အခန်း (၂-၁) အခြေအနေထောင်ချောက် နဲ့ မလွတ်နိုင်တဲ့ ရမ္မက်သံသရာ

မွန်ဂိုလူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း စစ်စခန်းအတွင်း တဲကြီးများစွာ ထိုးထားသည်။ မုံကဲမင်းသား က ဟွမ်ရုံအား အတွင်းဆုံးတဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤတဲသည် အခြားတဲများထက် များစွာပို၍ ခမ်းနားပြီး မွန်ဂိုတော်ဝင်မိသားစု၏ အလံကို ထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“မရီးတော် … ဒီတဲပါ” မုံကဲ က တဲကန့်လန့်ကာကို မြှောက်ပြီး ဟွမ်ရုံကို ဝင်ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။

ဟွမ်ရုံ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်ကို တချက် ကိုင်းညွှတ်ပြီး အထဲကို ဝင်သွားလိုက်တယ်။

တဲအတွင်းပိုင်းက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ ကြမ်းပြင်ကို ထူထဲတဲ့စောင်တွေ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အလယ်ဗဟိုမှာ စားပွဲနိမ့်တစ်လုံးရှိပြီး လက်ဝတ်ရတနာ၊ ပိုးထည်၊ ကြွေထည်စတဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မြင့်မားစွာ ပုံထားပါတယ်။

"ဒါက အနောက်ဘက်ဒေသက တောက်ပတဲ့ ပုလဲတစ်ပွင့်ပါ။ ညဘက်မှာ တောက်ပပါတယ်။ ဒါက ပါရှန်ကော်ဇောဖြစ်ပြီး လက်ဖြင့်ရက်လုပ်ထားတာပါ။ ဒါက..." မင်းသားက အခန်းတွင်း ရှိ ပစ္စည်းများကို အားတက်သရော ဂုဏ်ယူစွာ မိတ်ဆက်ပေးနေတယ်။

ဟွမ်ရုံသည် မင်းသားလေး၏ မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက တဲကို လျင်မြန်စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။ တဲထောင့်တွင် လူ့အရပ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကို သူမ သတိပြုမိပြီး ၎င်းမှာ အထူးသံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ ဘာရှိလဲဟင်” လို့ ဟွမ်ရုံက ထောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။

မင်းသားက သူမ လက်ညှိုးညွှန်ရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ​​မျက်နှာမှာ တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ “အဲဒါ...အဲဒါက …”

သူက ဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိဖြစ်နေပြီး အတော်ကြာ ထစ်ငေါ့နေပြီးနောက် "ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး။ မရီးတော် ရေ … ဒီမှာရှိတဲ့ ရတနာတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေအားလုံးက..." လို့ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တယ်။

သူက ဟွမ်ရုံ ကို အာရုံလွှဲဖို့ ကြိုးစားလေလေ ဟွမ်ရုံရဲ့ သံသယတွေက ပိုနက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

“ကျွန်တော် နည်းနည်းပင်ပန်းနေတယ်” လို့ပြောရင်း “ရေတစ်ခွက်လောက် ရနိုင်မလား” လို့ ဟွမ်ရုံက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ 　　

”အိုး… ရေ၊၊ အိုကေ၊ အိုကေ” မင်းသား က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မရီးတော် … ခဏစောင့်၊ ရေသွားယူလိုက်ဦးမယ်။” လို့ ပြောရင်း တဲထဲက ထွက်သွားတယ်။

ဟွမ်ရုံက ချက်ချင်းပဲ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ သူမ သစ်သားသေတ္တာဆီ အမြန်လျှောက်သွားပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူမက ထူးဆန်းသောသော့ကို ဖွင့်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အချိန်အလွန်ကုန်ပြီး မသိနိုင်သော ယန္တရားများကို အသက်ဝင်စေနိုင်သည်။ သူမ၏ပစ်မှတ်မှာ အဖုံးနှင့် သေတ္တာကြားရှိ ချုပ်ရိုးရှိ အလှဆင်ထားသော သတ္တုကြိုးများဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အဝေးမှ ထိုကြိုးများသည် လုံးဝဂဟေဆက်ထားခြင်း မရှိကြောင်း သတိပြုမိပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အလယ်ဗဟိုရှိ တစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာများနှင့် အလွန်သိမ်မွေ့သော အရောင်ကွာခြားမှုရှိပြီး ၎င်းသည် ဝှက်ထားသော ချိတ် သို့မဟုတ် ယန္တရားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို သေတ္တာအဖုံး၏ အစွန်းတွင် ညင်သာစွာ တင်ထားပြီး အထဲတွင် ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် ယန္တရားကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အဖုံးကို မြှောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် ဟွမ်ရုံ က သေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ သတ္တုကြိုးနှစ်ချောင်းက ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေကို မြွေတွေလို ရစ်ပတ် သွားတယ်။
ဟွမ်ရုံ အံ့အားသင့်သွားပြီး လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မွန်ဂိုတွေပေးတဲ့ ဝိုင် ကို သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ အတွင်းပိုင်း စွမ်းအင်များ လုံးဝလည်ပတ်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် အချုပ်အနှောင်မှ ရုန်းထွက်ရန် စွမ်းအားမဲ့နေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ကျောက သစ်သားသေတ္တာနဲ့ လေးလံစွာ ဆောင့်မိသွားတယ်။ ပေါ်လာတဲ့ သတ္တုကွင်းတွေက သေတ္တာထဲကနေ ခုန်ထွက်လာတဲ့ သံကွင်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပြီး သူမရဲ့လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်ကနေ မြှောက်ဆွဲကာ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ယှက်ထားကာ သေတ္တာ အဖုံးရဲ့အပေါ်ဆုံးမှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ သံကွင်းနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေပတ်ထားတဲ့ သံကွင်းတွေက အောက်ကို ဆွဲချပြီး သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို ဖြန့်ကားကာ သေတ္တာအောက်ခြေ ကနေ ထွက်နေတဲ့ သံကွင်းနှစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက် ထားတာကြောင့် ဟွမ်ရုံ ဟာ "T" ပြောင်းပြန် ပုံစံ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး အရှက်ခွဲခံခဲ့ရပါတယ်။

ဟွမ်ရုံ အလန့်တကြား အော်လိုက်မိတဲ့အချိန် …

“ဒီသေတ္တာ က တကယ် အလုပ်လုပ်တာပဲ၊ နာခံမှု မရှိတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ဝတ်ကျေဖို့ လက်ဆောင် က တကယ် အသုံးတည့်တာပဲ၊ ဘယ်လိုလဲ မရီးတော်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင် ကို သဘောကျရဲ့လား။”
အသံနဲ့အတူ မုံကဲ က အခန်းထဲကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းဝင်လာတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က အဝတ်ဗလာနဲ့ ဖြစ်နေပြီး ခါးအောက်ပိုင်းမှာ အဝတ်စတစ်စသာ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ ဟွမ်ရုံဟာ အံ့အားသင့် ရှက်ရွံ့သွားပေမဲ့ ရှန်းယန်မှာ ဘ၀အတွေ့အကြုံ စုံခဲ့ပြီးတာမလို့ သူမ စိတ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိန်းပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား လိုက်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် မုံကဲ က သူမကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည် သွားတယ်။

မကြာမီ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် အခြေအနေ ကို သဘောပေါက်ပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှု နဲ့ သူမရဲ့ အကိုကျင်း အပေါ် ထပ်မံ သစ္စာမဖောက်ချင်တဲ့ စိတ်တို့အကြား လွန်ဆွဲရင်း “မင်းသား …ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားပါ။ အကိုကျင်းက မင်းသားရဲ့ ခမည်းတော် နဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို အန်ဒါပါ၊ နှစ်ယောက်ကြားက ခိုင်မြဲတဲ့ ချစ်ကြည်မှု ကို ရှေ့ရှုပြီး မရီးတော် ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်” လို့ ကြိုးစား ပြောလိုက်တယ်။

“အဟား … ဟားဟားဟား၊ ဟွမ်ရုံ … ဟွမ်ရုံ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှု ဟုတ်လား။ ငါတို့မှာ ခဲအို/ခယ်မ ကောက်တဲ့ ဓလေ့ (Levirate Custom) ရှိတာ မသိဘူးလား၊ ရွှေဓားကိုင်သားမက် ကောကျင့် သာ အခုနေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားယင် … “

မုံကဲ ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် ဟွမ်ရုံ ဟာ အရမ်းတုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ တုန်လှုပ် ခြောက်ခြား နေတဲ့ မျက်နှာကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရင်း …

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မရီးတော်၊ ကျွန်တော်တို့ မွန်ဂို မင်းသမီးကို ထားခဲ့ပြီး မင်းကို ယူရအောင် ဘယ်လောက် ကောင်းလို့လဲ လို့ တောင်ပိုင်း သိုင်းလောကရဲ့ အမျိုးသမီး ကျူးကဲလျန်ရဲ့ အရသာကို နည်းနည်းမြည်းကြည့်ချင်တာပါ။ ရွှေဓားကိုင်သားမက်ရဲ့ အင်္ကျီကို ခဏ ငှားဝတ်ကြည့်တဲ့ သဘောပေါ့၊ ဟားဟားဟား။”

ရီမောရင်းနဲ့ သူ့အောက်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ နံငယ်ပိုင်း ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ တွဲလောင်းကျနေသော ဝှေးစေ့များ၊ ညိုမှောင်ပြီး ပြည့်ဖြိုးထောင်မတ်နေသော လိင်တံ တို့ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာတာကြောင့် အရှက်တရား၊ ဒေါသ၊ ရမ္မက်ဆန္ဒ တို့နဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

“ဒါ … ငါ ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို ကျင်းအတွက်...ရှန်းယန်အတွက်… ဟုတ်တယ်၊ ပြန်ရောက်ယင် မက်မွန်ကျွန်း ကို ပြန်ကြမယ်။” သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေသလိုပဲ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

မုံကဲ က အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကားထားရတာကြောင့် တင်းရင်း ဆန့်ထွက်နေတဲ့ စကတ်ရှည် ကနေစပြီး ဟွမ်ရုံ ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို တစ်လွှာချင်း ဆောင့်ဆွဲ စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။
အဝါနုရောင် အပြင်ဝတ်ရုံ၊ ခြေအိတ်ဖြူ၊ နူးညံ့တဲ့ ပိုးသား အတွင်းအင်္ကျီ၊ ပန်းဆီရောင် အတွင်းခံ နဲ့ ဘောင်းဘီတို တို့ တစ်စဆီ ပြန့်ကြဲသွားပြီး လက်တွေ မြှောက်ထားရတာကြောင့် ကော့ထွက်နေတဲ့ လုံးဝန်းမို့မောက်တဲ့ ရင်သားအစုံ၊ ခါးကို ရှေ့တွန်းပို့ထားတဲ့ ပုံစံကြောင့် မြင့်မြင့် မြှောက်ခံထားရတဲ့ ဆူဖြိုးတဲ့ တင်ပါးနှစ်ဖက်၊ နူးညံ့ပါးလွှာတဲ့ အညိုရင့်ရောင် မြက်ခင်းလွင်ပြင်ကြားက အရှက်ခွဲခံရတဲ့ အခြေအနေရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု ကြောင့် စိုစွတ်တောက်ပနေတဲ့ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာ တို့ဟာ ဟွမ်ရုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းအလှကို အပြည့်အ၀ ဖွင့်လှစ်ဖော်ကျူးနေပါတယ်။ ဟွမ်ရုံဟာ အရှက်တကွဲ အခြေအနေကြောင့် မေ့မျောသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး “အား … မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲလို မလုပ်ပါနဲ့” လို့ အားနည်းစွာ တောင်းပန်ရင်း မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။

မုံကဲက ဟွမ်ရုံ ရဲ့ ရင်အစုံကို ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းစွာ ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး နို့သီးလေးကို ရက်စက်စွာ ကိုက်လိုက်တယ်။ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ တီးတိုး ငိုရှိုက်သံ၊ တိုးရှိုးတောင်းပန်သံတွေက လူမဆန်စွာ ရက်စက်ရမှု မှာ သာယာတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ကို ကျေနပ်မှု အပြည့်အ၀ ပေးနေသလို သူချစ်ခင်ရတဲ့ အဒေါ်ငယ် ဝါကျန်း အတွက် လက်စားချေနိုင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ကိုပါ ခံစားရစေတယ်။

ဟွမ်ရုံဟာ ဒီလို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အပြုအမူတွေ အတွက် မုံကဲကို ခါးသီးမုန်းတီးသော်ငြား သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ရိုးသားတယ်။ ဒီလို ရမ္မက်အတိ ပြီးတဲ့ ပွတ်သပ်မှုတွေ အောက်မှာ သူမရဲ့ အာရုံခံနိုင်တဲ့ နေရာတွေက တဖြည်းဖြည်း ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့ သိစိတ်တွေ ဝေဝါးကာ တစ်စုံတစ်ရာ ကို အပြင်းအထန် လိုလားတောင့်တ လာတယ်။ မုံကဲက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရဲ့ ရမ္မက်ဆန္ဒ နဲ့ ပူလောင်လာမှု ကို သတိပြုမိပြီး “ မင်းရဲ့ နို့သီးခေါင်းတွေက စပျစ်သီး လို မာကျောနေတယ်။ မင်းရဲ့ စောက်ပတ်လည်း ပျားရည်အိုးလို စိုရွှဲ ယိုစီးနေပြီ လို့ ငါ ပြောရဲတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း သူ့လက်တစ်ဖက်က ဟွမ်ရုံရဲ့ လိင်အင်္ဂါ ကို ကရုဏာမဲ့စွာ ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့ လက်နှစ်ချောင်းကို အတွင်းပိုင်းထဲ တဆုံးထိုးထည့်လိုက်တယ်။ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ ပန်းဝတ်ရည်တွေကြောင့် အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွားတာကို ခံစားရင်း “ကောကျင့် ယူထားတဲ့ မယား က တကဲ့ ပြည့်တန်ဆာမ ပဲ၊ ကြည့်ပါအုံး၊ ဘာမှ မဘာမ ရသေးဘူး၊ စိုရွဲနေလိုက်တာ … အဟားဟားဟားဟား”

ကျယ်လောင်လှတဲ့ မုံကဲ ရဲ့ လှောင်ပြောင်ရီမောသံ အဆုံးမှာ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါရင်း သူမရဲ့ ပျားရည်လို ချိုမြိန်တဲ့ အပေါက်ကနေ နွေဦးဒီရေလို တလဟော စီးကျလာတယ်။

“ကဲ… အခုကစပြီး ဒီခန်ရဲ့ အရသာကို မရီးတော် ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားစေရမယ်။ ဒီနေ့ အစွမ်းကုန် ခံစားပြီးယင် မင်းဘ၀မှာ မွန်ဂိုလီးအရသာကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ပြောပြောဆိုဆိုပဲ မြွေနက်တစ်ကောင် ပါးပျဉ်းထောင်သလို ထောင်မတ်နေတဲ့ လီးကြီးက စိုစွတ်ပြီး စေးကပ်နေတဲ့ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ စောက်ပတ်ထဲ တဆုံး တိုးဝင်သွားတယ်။

သူမ ကြုံဖူးတဲ့ လူဝမ်ဒီ တို့လို ယောကျ်ားတွေရဲ့ လိင်တံ ထက် ပိုမိုကြီးမား ရှည်လျားတဲ့ လီးကြီး သံချောင်း တစ်ချောင်းလို ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသွင်း ဝင်ရောက်လာတာကြောင့် ဟွမ်ရုံ ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး “ခဏလေး … ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ညင်သာပါ … မင်းရဲ့ လိင်တံက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်” လို့ တောင်းပန် လိုက်တယ်။ သူမ ရတဲ့ တုန့်ပြန်မှုကတော့ အဆက်မပြတ်တဲ့ လိုးဆောင့်မှုပါပဲ။ ကြမ်းတမ်းရက်စက်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကြောင့် အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က ဟာနေတဲ့ အတွင်းပိုင်း က ချက်ချင်းပြည့်သွားသလို ရမ္မက်ဆန္ဒတွေနဲ့ ပိုမို တောက်လောင်လာတယ်။ အရှက်သည်းဖွယ် ခန္ဓာ အနေအထားကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်မှု ကိုတောင် ခေတ္တမျှ မေ့သွားတယ်။

မုံကဲ က ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းလိုက်တယ်။ “တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ခရုပေါက်လေးပဲ! တင်းကျပ်နေရုံတင်မကဘူး၊ နူးညံ့တဲ့ အသားတွေက အထဲမှာ အလွှာလိုက်ဖြစ်နေတာ။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ခံစားရတယ်!” အဲဒီနောက်မှာတော့ အသားချင်း ထိရိုက်သံ၊ ဟွမ်ရုံရဲ့ တီးတိုး ညီးတွားသံ၊ မုံကဲရဲ့ မာန်သွင်း ကြုံးဝါးသံများ တဲအတွင်း စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။

ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ သူမ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ပြီးခဲ့ပြီလဲ၊ မုံကဲရော ဘယ်နှစ်ချီ ရှိပြီလဲ” ဟွမ်ရုံ ရဲ့ ဝိုးတဝါး စိတ်အစဉ်မှာ မမှတ်မိနိုင်တော့။

ရုတ်တရက် မုံကဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသလို လိင်တံထိပ်မှ အဖြူရောင် သုက်ရည်များစွာ သူမရဲ့ သားအိမ်ထဲ ထပ်မံ ပန်းထည့်တာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုထိ ဖြဲကားထားရဆဲ ဟွမ်ရုံရဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းအလည် က ကော်ဇောပေါ်မှာ ပျစ်ချွဲတဲ့ အရည်အိုင်ကြီးတစ်ခု အိုင်ထွန်း ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တယ်။

မုံကဲ က သူ့ရှေ့မှာ သုတ်ရည်တွေ ယိုစီးကျနေတဲ့ မုန်တိုင်းမိထားတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ကြွေကျပေမဲ့ လှပဆဲ အမျိုးသမီးကို ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ အတွက် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်တော့ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ဟွမ်ရုံ ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် စားပွဲဆီ လှမ်းလျှောက်သွားရင်း စက္ကူ နှင့် စုတ်တံ ကို ထုတ်လိုက်ကာ ပုံဆွဲလိုက်၊ ဟွမ်ရုံကို လှည့်ပတ် ကြည့်လိုက်၊ ပုံပြန်ဆွဲလိုက် အချိန်အတန်ကြာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ “T” ပြောင်းပြန် ပုံစံ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ဝတ်လစ်စလစ်နဲ့ ဟွမ်ရုံ ရဲ့ ပုံ က ပေါ်လွင်လာတယ်။ သူမ နဲ့ တထပ်တည်း တူတယ် လို့ ပြောမရပေမဲ့ သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို အပြည့်အ၀ ဖမ်းယူထားနိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်အပ်တဲ့ နေရာတွေက အမှတ်အသားတွေကလည်း အထင်အရှား ပါဝင်နေပါတယ်။ အားလုံးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လှပသော ဟွမ်ရုံရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာ လို့ ရေးခြစ်လိုက်တယ်။

ပြီးတဲ့နောက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသလို ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်တုံးလို ကိရိယာတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်တယ် - ၎င်းသည် မွန်ဂိုတော်ဝင်မိသားစု၏ မိသားစုအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များကို အမှတ်အသားပြုရန် အထူးဆေးဖြင့် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ အရေပြားပေါ် ပုံစံတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရုံ ဖြစ်ပြီး အချိန် တစ်ခု အကြာမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါ။

“မရီးတော် … အခုက စလို့ နင်ဟာ ငါ့ရဲ့ ခွေးမလေး” မင်းသားလေးက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ “မင်းဟာ မွန်ဂိုစခန်းမှာ ရှိနေစဉ် ငါပိုင်ဆိုင်တဲ့ ခွေးမ ဆိုတာ သက်သေခံနိုင်အောင် နင့်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ပေးမယ်၊ ဒါဆို ...နောက်ဆုံး မင်းပြန်သွားရင်တောင် ငါမင်းကို တမ်းတမ်းတတနဲ့ မှတ်မိနေမှာ..."

“ဘာ…” ဟွမ်ရွန် မျက်လုံးများကို အားယုတ်စွာ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။ “ဖြန်းခနဲ” မြည်သံနဲ့အတူ မင်းသားလေးက သူမရဲ့ တင်ပါးကို အထင်ရှားဆုံးနေရာမှာ တံဆိပ်ခတ်လိုက်တယ်။

“ဟူး…” ဟွမ်ရွန် အသက်ရှူမဝသလို အော်ဟစ်လိုက်ပေမယ့် နာကျင်မှုက မြန်မြန်လာပြီး မြန်မြန် ပြန်ပျောက်သွားသည်။

မင်းသားမုံကဲ က ဟွမ်ရုံရဲ့ တင်ပါးပေါ်က တောက်ပတဲ့ အနီရောင် မိသားစုအမှတ်တံဆိပ်ကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ပြီး သေတ္တာဘေးတွင် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ သူမကို ချည်နှောင်ထားသော သတ္တုကြိုးသည် ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။

ဟွမ်ရွန် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခွန်အားမဲ့စွာ ပုံလျက်သား ခွေခွေလေး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်များ - မုန်းတီးခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ ဒေါသ နှင့် ကျေနပ်မှု ?? … မဟုတ်ဘူး... ငါဒီလိုမတွေးနိုင်ဘူး...

ဟွမ်ရုံ ခေါင်းတစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်သည်။ ပြန့်ကြဲနေတဲ့ အဝတ်အစားများကို တစ်စဆီ ကောက်ယူ ကြိုးစား ပြင်ဆင် ဝတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ တဲထဲမှ အပြေးထွက်သွားသည်။

အပြေးအလွှား ထွက်သွားတဲ့ ဟွမ်ရုံ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ခွေးမ… ဟောင်ရုံ၊ ဘယ်လို ပြေးပြေး … နင် ငါ့လက်က မလွတ်ပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်ရင်း မုံကဲ က ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။