ရှိသည် ဖြစ်သည်

အခန်း (၄) ထူးဝေတစ်ယောက် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ အဖုတ်ထဲမှ လီးအားထုတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချရင်း အမောဖြေနေတော့သည်။ ” မင်းက … အိမ်ထောင်နဲ့လား … ဒီလောက်မောနေတာ ” ” အိမ်ထောင်မရှိပါဘူး … ခေါင်းက နာလို့ပါ ” ” အော် … ဟုတ်သား … ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်တော့ ဒဏ်ရာက သွေးတောင် ပြန်ကျနေပြီ ” ” ရပါတယ် … သိပ်တော့ မနာတော့ပါဘူး ” ” ကဲ ထ … ဒီခုံပေါ် လာထိုင်ပါ ပုဆိုးပြန်ဝတ်ဦး … လီးကြီးက လူမြင်မကောင်းဘူး … ခ်ခ် ” ထူးဝေတစ်ယောက် ပုဆိုးထဝတ်ကာ လီးတန်အားပေပွနေသော ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ စောက်ရည်များအား ပုဆိုးဖြင့် သုတ်လိုက်၏။ ပြီးမှ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ ဘေးနား မရဲတရဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ” အမ် … မင်းက … လိုးတုန်းက မပြောမဆို လိုးပြီးတော့ … အခုကျ … ကြောက်နေတာလား ” ” ဟုတ် ဟုတ် … အန်တီ ” ထူးဝေမှာ တကယ်လည်း ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူအား ကြည့်ကာ ရှိန်းနေမိသည်။ ရမ္မက်စိတ်ကြောင့် အတင်းလိုးခဲ့ပေမယ့် သွေးအေးသွားချိန် အကြောက်တရားများ ဝင်လာတော့၏။ သူ့လို ဆိုင်ကယ်တက္ကစီသမားတစ်ယောက်မှ အခုလို ချောချောလှလှ သူဋ္ဌေးမတစ်ဦးအား လိုးဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးပေ။ တွေးရင်း ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာသည်။ ထိုစဉ် စားပွဲခုံပေါ် ကားသော့ဘေးနားမှ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ၏ ဖုန်းသံလေး မြည်လာတော့သည်။ ” တူတူ …… တူတူ …… တူ ” ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ ထူးဝေအား ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညိုးထောင်ကပ်ပြရင် တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်၏။ ” ဟဲလို … ကိုကြီးလား ” ” အင်း … စိမ်း … ကိုကြီးတို့ ဒီနေ့ ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး နက်ဖန် ညနေမှ ပြန်လာတော့မယ် … လေတွေမိုးတွေ ကြီးနေလို့ လမ်းကလည်း မကောင်းသေးဘူး ” ” ဟုတ် … ကိုကြီး … ရာသီဥတု ကောင်းမှ ပြန်ခဲ့ပါ … အမေတို့လည်း ပြောလိုက်ပါဦး … စိမ်း … ဆေးရုံ ဂျူတီကျလို့ပါလို့ ” ” ရောက်ရောက်ချင်း မေးနေလို့ … ပြောထားပါတယ်ကွာ ” ” ဒါနဲ့ … သားလေးရော ” ” သားကတော့ ထုံးစံအတိုင်း … ရောက်တာနဲ့ လည်တော့တာပဲ … ဒါပေမယ့် မိုးရွာနေလို့ ကားယူမသွားဘူး အနီးနားပဲ လည်နေတာပါ ” ” အင်းပါ … အချိန်နဲ့အချိန်စားနော် … ကိုကြီး တအားလည်း သောက်မနေနဲ့ဦး ” ” အေးပါ … မိန်းမရယ် …… ဟားဟားးးး ” တဖက်မှ ဖုန်းချသွားသဖြင့် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူတစ်ယောက် သူမဖုန်းအား ပိတ်ကာ စားပွဲခုံပေါ် ပြန်တင်ရင်း ထူးဝေဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာပျက်ကာ နှာခေါင်းထိပ်တွင် ချွေးစေးများပြန်ရင် သူမအားကြည့်နေသော ထူးဝေအား မြင်လိုက်ရ၏။ ” ခ်ခ် … ဘာလဲ … ငါက အိမ်ထောင်သည်မှန်း သိတာနဲ့ … လန့်နေပြီပေါ့ ” ” ဟုတ် … ဟုတ် … အန်တီ … ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ … အန်တီပုံစံက အိမ်ထောင်သည်နဲ့ မတူလို့ပါ ” ” ဟေ … အိမ်ထောင်သည်မှန်း ကြိုသိရင် မင်းက မလိုးဘူးပေါ့ ” ” ဟုတ် … ကျနော် … မလုပ်ပါဘူး ” ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူတစ်ယောက် ထူးဝေစကားဆုံးသည်နှင့် ထူးဝေမျက်နှာအားကြည့်ရာ ခပ်တည်တည် ပြောနေသည်ကို တွေ့နေရ၏။ ” ခ်ခ် … အခု မင်းဝတ်ထားတာ ငါ့သား အဝတ်စားတွေကွ ” ” ဟုတ်ကဲ့ပါ … အန်တီ … အိမ်ရောက်တာနဲ့ … ကျနော် လျှော်ဖွတ်ပြီး … ပြန်လာပို့ပေးပါ့မယ် ” ” အော် … မင်းက … အားရတော့ ပြန်ချင်ပြီးပေါ့ ” ” ဟာ … အဲလို သဘော … မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ” ” ဒါဆို ” ” အန်တီပြန်ခိုင်းတဲ့ အချိန်မှ ပြန်ပါ့မယ် ” ” Ok လေ … အဲဒါဆို … နက်ဖန် ညနေပိုင်း ငါ့ယောင်္ကျား ပြန်လာခါနီးမှ ပြန်ရမယ် … ဒီကြားထဲ မင်းသဘောနဲ့ မင်းပြန်ရင် …… ပြဿနာ တက်မယ် ” ” ဟုတ် ဟုတ် … အန်တီ ” ဒေါက်တာ

စိမ်းလတ်သူ တစ်ယောက် ထူးဝေအား ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားသည်။ ဘာပြောပြော ဒီနေညနှင့် နက်ဖန်ညနေအထိ ကာမဆန္ဒအတွက် ထူးဝေအား အသုံးချချင်သေးသည်။ နက်ဖန် ဆေးရုံ နေ့တပိုင်းဆင်းကာ အိမ်ပြန်လာပြီး လိုအပ်သော ကာမသုခများ ဖြည့်စည်းပေးရန် ထူးဝေအား တေးထားလိုက်တော့၏။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ရေအတူချိုးရာ ထူးဝေခေါင်းအား ပလတ်စတစ် တစ်လုံးအုပ်ကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အား ခြေဖျားမှ နဖူးထိ ဆပ်ပြာတိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီးစဉ် အဖုတ်နှင့် ဖင်ဝလေးအား အားရကျေနပ်သည်အထိ ယက်ခိုင်းပြီးမှ ရေချိုးခန်းမှ ထွက်ခဲ့၏။ ” ကဲ … နွားနို့နဲ့ ပေါင်မုန့်ကြက်ဥကြော် စားထား … ဒါမှ ညကြ အားရှိမှာ … ခေါင်းက နာသေးလား ” ” မနာဘူး အန်တီ … ရပါတယ် ” ” အင်း … ဆေးတော့ သောက်ရဦးမယ်နော် ” ” ဟုတ် ” ညနေပိုင်းရောက်သော် ထမင်းမချက်တော့ပဲ ထူးဝေအား သားဖြစ်သူဆိုင်ကယ်ဖြင့် ထမင်းနှင့်ဟင်း ဝယ်ခိုင်းကာ အတူစားလိုက်ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ထု ကြီးစိုးလာရာ ဧည့်ခန်းတွင်း တီဗွီဖွင့်ကာ နှစ်ယောက်သား အတူထိုင်ကာ ကြည့်နေ၏။ ထူးဝေမှာ အနည်းငယ်ရှိန်းနေသဖြင့် ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ ထူးဝေဘက်တိုးကပ်ကာ ထူးဝေပေါင်တန်များအား ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။ အတော်ကြာသည်အထိ ထူးဝေဘက်က မလှုပ်ရှားသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ထူးဝေလက်ဆွဲယူကာ သူမပေါင်တန်ပေါ် တင်ပေးထားလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် ထူးဝေလက်ချောင်းလေးများ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ ပေါင်တန်ပေါ်မှတဆင့် ပေါင်ကြားထဲ ရောက်ရှိလာသည်။ ” ဒင် ဒင် …… ဒင် ဒင် ” ” ဟော … ၁၁ တောင် ရှိပြီ … ဇတ်ကြောတွေလည်း တက်တာကွာ အန်တီ အိပ်တော့မယ် ” ” ဗျာ …… ဟုတ် ဟုတ် …… ကျနော်လည်း အိပ်မယ်လေ ” ထို့နောက် ခြံဝင်းတံခါးသော့ခတ်ကာ အိမ်မကြီးတံခါးအား ပိတ်ရင်း တီဗွီပိတ်ပြီး ဧည့်ခန်းတွင်း မီးများ ပိတ်လိုက်တော့၏။ ထူးဝေထားသောအိပ်ခန်းမှာ သူမတို့လင်မယားအိပ်ခန်းနှင့် မျက်စောင်းထိုး အခန်းပို ဖြစ်သည်။ ထူးဝေအိပ်ခန်းအား ကျော်ပြီးမှ သူမအိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိရာ ထူးဝေတစ်ယောက် သူ့အတွက်ပေးထားသော အိပ်ခန်းထဲမဝင်ပဲ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူနောက် ကပ်ပါလာ၏။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ သူမတို့အိပ်ခန်းအား ဖွင့်ရင်း နောက်ကျောဘက်မှ လူရိပ်ကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ” ဟင် … ထူးဝေ …… မအိပ်သေးဘူးလား ” ” ဟို လေ … အန်တီကို … နှိပ်ပေးပြီးမှ … အိပ်မလို့ပါ ” ” အော် … ကျေးဇူးပဲကွာ … လာလာ ” အမှန်တော့ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာလည်း အိပ်ခန်းထဲခဏမှေးကာ ထူးဝေအား နှိပ်ခိုင်ရင်း ဇိမ်ယူရန် စဉ်စားထား၏။ ထူးဝေမှာလည်း ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူ ပွတ်သပ်ပေးထားသဖြင့် ပုဆိုးအတွင်းက လီးမှာ ထောင်ထွက်ကာ လိုးခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးသည်။ အိပ်ခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မီးရောင်ဖွေးဖွေးလေးအောက် နှင်းဆီရေမွှေးနံ့လေး တခန်းလုံးသင်းနေကာ မှန်တင်ခုံတစ်လုံး အလုပ်စားပွဲပုံစံတစ်လုံး အဝတ်ဗီဒိုတစ်လုံး နှစ်ယောက်အိပ် အမြင့် ၁ ပေခန့် ရေမြုပ်မွေ့ယာတစ်ခု မှလွဲ၍ ကျန်အပို ပရိဘောဂ ပစ္စည်းများ မတွေ့ရပေ။ ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှာ မွေ့ယာနားလျှောက်သွားရင်း ဝမ်းလျားမှောက်အနားယူကာ ထူးဝေအား ပြတင်းတံခါးများ ဖွင့်ခိုင်းကာ လိုက်ကာများအား ဘေးသို့ဆွဲချခိုင်းလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော မိုးသက်လေအေးလေးကြောင့် အိပ်ခန်းတွင်း ချမ်းစိမ့်စိမ့်လေး ဖြစ်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် ထူးဝေအား ဒေါက်တာစိမ်းလတ်သူမှ မှောက်လျက်အနေထားဖြင့် ခြေသလုံးမှ စနှိပ်ရန် ပြောလိုက်တော့သည်။ ……………………………………..Part 5 continue